Malatya’da meydana gelen S-70 Blackhawk kazasında 4 değerli havacımız şehit oldu. Kaza sonrasında Emekli Tümgeneral Ahmet Hacıoğlu’nun paylaşımı, helikopter pilot ve teknisyenlerinin hangi koşullarda görev yaptığını, yerdeki asker için ne anlama gediğini farklı bir gözle anlatıyor…
Bir komutanın hafızasından, Türk helikopter pilotlarına ve teknisyenlerine vefa borcu; Malatya’da meydana gelen elim helikopter kazasında şehit olan iki pilotumuz ve iki teknisyenimizin aziz hatıraları önünde saygıyla eğiliyorum.
Ruhları şad, mekânları cennet olsun.
Bu acıyı yüreğinde hisseden, şehitlerimizin ailelerinin kederini paylaşan, vatan sevgisiyle dolu bütün vatandaşlarımızı da saygı ve minnetle selamlıyorum.
Kazanın ardından basında ve sosyal medyada S-70 helikopterlerinin teknik özellikleri, üretim tarihleri, uçuş kabiliyetleri ve muhtemel kaza nedenleri üzerinde durulduğunu gördüm.
Elbette bunların araştırılması ve değerlendirilmesi önemlidir.
Ancak ben bugün helikopterleri değil, o helikopterlere can veren insanları anlatmak istiyorum.
Çünkü bir helikopteri güçlü kılan yalnızca motoru, teknolojisi veya silah sistemleri değildir. Onu gerçek bir hayat kurtarıcıya dönüştüren; kokpitindeki pilotun cesareti, teknisyeninin emeği, görev bilinci ve silah arkadaşına duyduğu sarsılmaz sadakattir.
Yaklaşık kırk yıllık askerlik hayatım boyunca, üsteğmen rütbesiyle bölük komutanlığından tuğgeneral ve tümgeneral rütbeleriyle bölge komutanlığına kadar terörle mücadelenin hemen her kademesinde görev yaptım.
Bu uzun mücadele yıllarında nice kahraman tanıdım, nice fedakârlığa şahit oldum.
Ama gönlümde çok özel bir yere sahip olan bir grup vardı:
Helikopter pilotlarımız ve teknisyenlerimiz.
BİR YARALININ UMUDU, BİR MEHMETÇİĞİN CAN SİMİDİ
1990 yılında Çukurca’nın bir köyünde bölük komutanı olarak başlayan mücadele yıllarımda, helikopterlerin bizim için ne ifade ettiğini yaşayarak öğrendim.
Dağların arasında, sarp kayalıklarda, yolların bittiği, bazen umudun tükenmeye başladığı anlarda gökyüzünden gelen o tanıdık pervane sesi bizim için yalnızca bir hava aracının sesi değildi.
O ses, bazen hayattı.
Bazen kurtuluştu.
Bazen de yaralı bir Mehmetçiğin yeniden ailesine kavuşabilme umuduydu.
Bir çatışmada yaralımız olduğunda, düşman ateşi altında kendi hayatlarını tehlikeye atarak yardımımıza gelen pilotlarımızı gördüm.
İniş yapılması neredeyse imkânsız sarp kayalıklarda, helikopterin tek bir tekerini/skidini bir kaya çıkıntısına dayayarak yaralı askerimizi kurtarmaya çalışan o kahramanları unutabilir miyim?
Onlar için mesele yalnızca bir uçuş görevi değildi.
Aşağıda bir silah arkadaşları vardı. Ve o silah arkadaşı geride bırakılmayacaktı.
“ARKADAŞLAR, BÖLGEDEYİZ. HEDEF TARİFİ LÜTFEN!”
Çatışmanın en kritik anlarını yaşayanlar bilir.
Bazen dakikalar saatlere dönüşür. Ateş yoğunlaşır, mühimmat azalır, yaralılar vardır.
Tam o sırada telsizden bir ses duyulur:
“Arkadaşlar, bölgedeyiz. Hedef tarifi lütfen!”
İşte o sesin insana verdiği güveni, yaşattığı sevinci kelimelerle anlatmak gerçekten zordur.
Bir de hedef tarifinin ardından gelen o kısa ama anlamı büyük cevap vardır:
“Mutabık!”
Bu tek kelime, yerde mücadele eden asker için çoğu zaman koca bir güven duygusudur.
Artık yalnız değilsinizdir.
Gökyüzünde sizi gören, anlayan, korumaya hazır silah arkadaşlarınız vardır.
Hele gecenin karanlığında silahlı helikopterlerimizin hedeflere müdahalesi…
O anlarda gökyüzünü aydınlatan izli mühimmatın ışıkları, bizim için herhangi bir gösteriden çok daha anlamlıydı.
Çünkü o ışıkların ardında, yerdeki Mehmetçiğin hayatını korumaya çalışan başka Mehmetçikler vardı.
CUDİ VE GABAR’IN GÖRÜNMEYEN KAHRAMANLARI
Bugün Şırnak’ta, Cudi ve Gabar dağlarında petrol çıkarılıyor; geçmişte terörle anılan bölgelerde festivaller düzenleniyor, inanç ve doğa turizmi gelişiyor, vatandaşlarımız yaylalarda ve dağlarda çok daha güvenli şekilde dolaşabiliyor.
Bütün bunların arkasında uzun yıllara yayılan büyük bir mücadelenin, sayısız fedakârlığın ve ağır bedellerin bulunduğu unutulmamalıdır.
Bu mücadelenin gerçek sahipleri; şehitlerimiz, gazilerimiz, kahraman askerlerimiz, jandarmamız, polisimiz, köy korucularımız ve onlara destek veren bütün vatan evlatlarıdır.
Ancak bugün, şehit pilotlarımızın ve teknisyenlerimizin hatırası vesilesiyle özellikle bir gerçeğin altını çizmek istiyorum:
Cudi ve Gabar’da elde edilen başarılarda helikopter pilotlarımızın ve teknisyenlerimizin çok büyük payı vardır.
Buna bir bölge komutanı olarak bizzat şahidim.
Öyle geceler yaşadık ki ay ışığı yok denecek kadar azdı. Dağlar karanlığa gömülmüş, uçuş şartları son derece güçleşmişti.
Buna rağmen pilot arkadaşlarımız, şartları değerlendirerek büyük sorumluluk ve cesaret gerektiren görevleri üstlendiler.
Bir gece boyunca tek bir helikopterin adeta halk otobüsü gibi çalıştığını hatırlıyorum.
Yirmi beş, otuz sorti…
Personel, mühimmat, erzak, teçhizat…
Durmadan, yorulmadan, gece boyunca Cudi Dağı’na taşındı.
Sabah olduğunda teröristler, bir önceki akşam bulunmayan noktalarda, bütün teçhizatıyla konuşlanmış Türk askerini ve jandarmasını karşılarında buluyorlardı.
Onların şaşkınlığını tahmin etmek zor değildi.
Biz gece boyunca dağlara asker taşıyor, sabah olduğunda o dağların kaderini değiştiriyorduk.
Bu mücadele bir gecede kazanılmadı.
Gün gün, gece gece, adım adım…
Bazen bir tepe, bazen bir sırt, bazen bir mağara, bazen de sarp bir dağ geçidi…
Böyle böyle Cudi’de, Gabar’da devletimizin güvenlik hâkimiyeti güçlendi.
O başarıların altında yalnızca yerde mücadele edenlerin değil, gökyüzünde durmaksızın görev yapan isimsiz kahramanlarımızın da alın teri vardır.
Bugün onların hakkını teslim etmek, benim için bir komutanlık görevi olduğu kadar bir vicdan borcudur.
CESARETİN VE SADAKATİN ADI
Türk helikopter pilotlarının üstün uçuş becerileri, görevlerine bağlılıkları ve en güç şartlarda gösterdikleri fedakârlıklar askerî havacılık tarihimizde özel bir yere sahiptir.
Bu vesileyle devre arkadaşım, değerli havacı Albay Vecihi Halil İyigün’ü de sevgi ve saygıyla anmak isterim.
Adında Türk havacılığının öncülerinden Vecihi Hürkuş’un hatırasını taşıyan bu arkadaşım ve onun gibi nice pilotumuz, mesleklerine duydukları tutkuyla hepimize gurur vermişlerdir.
Yine hafızamda unutulmaz bir yere sahip olan, çok güç şartlarda yaralı silah arkadaşlarının yardımına koşan pilotlarımızı hatırlıyorum.
Bunlardan biri de Tilki Sinan’dı.
Ruhu şad olsun.
Onların cesareti yalnızca uçuş maharetlerinden kaynaklanmıyordu.
Asıl güçleri, silah arkadaşlarına duydukları bağlılıktı.
Çünkü onlar için verilen görev, yalnızca bir emir değil, aynı zamanda bir namus ve vefa meselesiydi.
ESMA ÇEVİK VE KEMAL SAYAR’I UNUTAMAM
9 Aralık 2019…
Şırnak’ın İdil ilçesinden gelen acı haberi bugün gibi hatırlıyorum.
Teröristlerce yerleştirilen el yapımı patlayıcıya müdahale sırasında, kahraman patlayıcı madde imha uzmanımız Jandarma Astsubay Esma Çevik ve silah arkadaşı Kemal Sayar’ın yaralandıkları bilgisi ulaştı.
Hava şartları son derece olumsuzdu.
Yağış vardı. Bulut hareketleri yoğundu. Görüş şartları helikopter uçuşunu güçleştiriyordu.
Ama yerde yaralı silah arkadaşları vardı.
Telsizden gelişmeleri takip ediyordum.
Pilotlarımız uygun geçiş imkânı arıyor, hava şartları buna izin vermeyince yeniden değerlendiriyorlardı.
Bir ara Cizre’ye geçici iniş yaparak hava şartlarının düzelmesini beklediler.
İlk uygun fırsatta yeniden havalandılar.
Bütün gayretleri, yaralı kardeşlerimizi bir an önce sağlık ekiplerine ulaştırabilmekti.
Sonunda tahliyeyi gerçekleştirdiler.
Ne yazık ki bütün çabalara rağmen Esma Çevik ve Kemal Sayar kardeşlerimiz şehadete yürüdüler.
O gün bir kez daha gördüm ki helikopter pilotluğu yalnızca bir meslek değil, gerektiğinde başkasının hayatı için kendi hayatını riske atmayı göze alan büyük bir sorumluluktur.
Esma’mızı, Kemal’imizi ve onları kurtarmak için son ana kadar mücadele eden bütün silah arkadaşlarımızı saygıyla anıyorum.
TARİHİ YAZANLAR UNUTULMAMALI
Son yıllarda terörle mücadele konusunda yapılan bazı açıklamalarda, geçmişte verilen büyük mücadelelerin ve ödenen ağır bedellerin yeterince hatırlanmadığını üzülerek görüyorum.
Elbette her dönemin kendine özgü başarıları, imkânları ve sorumlulukları vardır.
Ancak bugünün kazanımlarını anlatırken dünün fedakârlıklarını görmezden gelmek, tarihe de o mücadelede hayatını ortaya koyan insanlara da haksızlık olur.
Bugün güvenle gidilebilen her dağın, her yaylanın, her köyün ardında yıllarca verilen bir emek vardır.
Bir şehidin hatırası…
Bir gazinin fedakârlığı…
Bir Mehmetçiğin alın teri…
Ve çoğu zaman adı bile bilinmeyen bir helikopter pilotunun, bir teknisyenin sessiz kahramanlığı…
Gelecek nesillere karşı sorumluluğumuz, yalnızca kazanılan başarıları anlatmak değil, o başarıları mümkün kılan insanları da unutturmamaktır.
BİZİM İÇİN HELİKOPTER NEYDİ, BİLİR MİSİNİZ?
Dağda görev yapan bir asker için helikopter bazen bir ambulanstı.
Bazen tükenen cephanenin yeniden gelmesiydi.
Bazen günlerdir beklenen erzak, bazen bitmek üzere olan telsiz bataryasıydı.
Bazen çatışmanın en zor anında yetişen bir dost eli…
Bazen de haftalar süren operasyonun ardından insanı ailesine, sevdiklerine kavuşturan masallardaki uçan halıydı.
Ama her şeyden önce helikopter, bizim için güven demekti.
Çünkü o helikopterin kokpitinde ve kabininde, bizi yalnız bırakmayacağını bildiğimiz silah arkadaşlarımız vardı.
Bugün Malatya’da kaybettiğimiz kahraman pilot ve teknisyenlerimiz bana bütün bu hatıraları yeniden yaşattı.
Bir kez daha anladım ki bir milletin gerçek zenginliği yalnızca sahip olduğu silahlar, araçlar ve teknoloji değildir.
O milletin asıl gücü, gerektiğinde başkalarının yaşaması için kendi hayatını ortaya koyabilen evlatlarıdır.
Malatya’da şehit olan kahramanlarımıza, terörle mücadele sürecinde hayatını kaybeden bütün pilotlarımıza, teknisyenlerimize ve aziz şehitlerimize Allah’tan rahmet diliyorum.
Hayatta olan, görevini sürdüren ve emekliye ayrılmış bütün pilotlarımızı ve teknisyenlerimizi minnetle, sevgiyle ve saygıyla selamlıyorum.
Sizleri unutmadık.
Unutmayacağız.
Çünkü bizler için sizler yalnızca helikopter uçurmadınız.
Sizler umut taşıdınız. Hayat taşıdınız. Mehmetçiği taşıdınız. Ve gerektiğinde bir milletin kaderine kanat oldunuz.
Aziz hatıralarınız önünde saygıyla eğiliyorum.
Ruhları şad, mekânları cennet olsun.
Yaşayan kahramanlarımıza minnet ve selam olsun. 🇹🇷
Ahmet Hacıoğlu
(E) Tümgeneral
