ABD’nin 2026 başında Avrupa’da yaklaşık 600 kişilik özel bir dron taarruz taburu kurması, aslında çok önemli bir soruya cevap arıyordu: Ukrayna savaşında ortaya çıkan dronları, EH ve YZ kullanımını ABD ordusuna nasıl entegre edebiliriz?
Birlik bunun için kurulmuş, kendi dron’larını geliştirmiş, deneyler yapmış ve yeni taktikler üretmeye başlamıştı.
Şimdi?
Tabur kapatılıyor ve geleneksel hava indirme piyade görevine döndürülüyor.
Gerekçe: “back to basics”.
İlk bakışta ABD’nin vazgeçtiği düşünülebilir.
Oysa tam tersi.
ABD “Drone Dominance” ile yüz binlerce küçük İHA tedarik etmeye çalışıyor, hatta hızlandırmak için “UAS Marketplace” bile kurdu.
Peki nedir sorun?
Mesele, yeni dron teknolojisini ABD Ordusunun mevcut yapısına nasıl entegre edeceğine karar verememek!
ABD’nin aşamadığı temel sorun burada: Kendi kurduğu devasa sistemin ataleti.
ABD yıllardır pahalı, yüksek teknolojiye sahip, az sayıdaki platformların; üstün sensörlerin, haberleşmenin, lojistiğin ve hassas mühimmatın üzerine kuruldu.
Dron çağı ise yalnızca yeni bir silah eklemek değil, kuvvet yapısını ve savaşın ekonomik mantığını değiştirmek demek.
ABD’nin bunu mevcut mimariye eklemekte zorlanması, teknolojik yetersizlikten çok kurumsal ve doktriner ataleti gösteriyor.
İşte burada ABD’yi doğru anlamak gerekiyor!
Bizim olağanüstü güçlü tarafımız, “önce mükemmel sistemi tasarla, sonra yıllarca tedarik et” yerine “yap, uçur, sahada dene, geliştir” yaklaşımıdır.
Fakat bu yaklaşım ile bizi otomatik olarak başarılı ilan etmek de hata olur.
Sanki gözden kaçırabileceğimiz nokta tam burada başlıyor: çok sayıda İHA üretmekle İHA sistemi kurmak aynı şey değildir!
Farklı platformlarımız ortak bir veri mimarisiyle ne kadar konuşuyor?
Birinin gördüğünü diğeri ne kadar hızlı kullanabiliyor?
Sensör verisi doğrudan başka bir platformun mühimmatına dönüşebiliyor mu?
EH altında ağın bir parçası kaybolduğunda diğerleri görevi devralabiliyor mu?
Farklı üreticilerin sistemleri tek bir organizma gibi çalışabiliyor mu?
Sanki, riskimiz de odaklanmamız gereken yer de tam burası gibi.
ABD fazla karmaşık olduğu için dönüşmekte zorlanıyor;
Ama biz de fazla pratik olduğumuz için ortak mimariyi ikinci plana atma riski taşıyoruz.
Yani, “ABD yanlış, Türkiye doğru” kanısına varmak bizi yanıltır.
Problemimiz henüz bütün parçaları aynı organizmaya dönüştürememek!
İhtiyacımız olansa “platform çevikliğimiz ile ABD’nin hedeflediği yazılım tanımlı, standartlaştırılmış ağ mimarisini aynı potada eritebilmek” diye değerlendiriyorum.
